Oto książka dla nastolatków z Zespołem Aspergera, napisana przez trzynastolatka z tym zespołem. Luke Jackson jest ekspertem, jeśli chodzi o wyzwania stojące przed młodymi ludźmi cierpiącymi na tę przypadłość. Porusza wiele tematów, między innymi pisze, dlaczego warto powiedzieć dziecku o postawionej diagnozie i wyjaśnić jej konsekwencje, o doświadczaniu przemocy, o umawianiu się z dziewczynami. Jest przewodnikiem dla swych rówieśników i jakby prowadzi z nimi rozmowę.
Wyniki badań przeprowadzonych z osobami cierpiącymi na Zespół Aspergera sugerują, że mają oni trudności z uświadamianiem sobie myśli i uczuć innych ludzi, lecz Luke ma bardzo jasny wgląd w myśli swoich bliźnich nastolatków i trosk ich rodziców i nauczycieli. Ma zresztą szczególne poczucie humoru, które z pewnością znajdzie u nich odzew.
Poszczególne rozdziały zawierają wyjaśnienia i strategie niedostępne w innych opracowaniach. Luke wyjaśnia, dlaczego postawienie diagnozy jest tak ważne i przyjmuje tu bardzo pozytywną postawę: pisze „mam coś, co inni ludzie uważają za niepełnosprawność, ale dla mnie jest to dar”. Jego analogie i opisy są jedyne w swoim rodzaju. Omawia tematy takie, jak fascynacje i fiksacje, postrzeganie zmysłowe, dieta, sen, język nastolatków, problemy z socjalizacją w szkole, praca domowa, radzenie sobie z przemocą, co robić, a czego nie robić umawiając się na randki, dylematy moralne i objaśnienia idiomów szczególnie mylących dla osób z Zespołem Aspergera. Czytając tę książkę, podziwiałem jego wybitną umiejętność żywego, elokwentnego opisu typowych doświadczeń życiowych. Doceniam również wartość proponowanych przez niego zaleceń, z pewnością bardzo przydatnych dla rodziców, nauczycieli i profesjonalistów zajmujących się tym problemem… (ze wstępu autorstwa Tony Attwooda)
